مدتیه که اخباری که از افغانستان می شنوم خیلی خوشحال کننده ست. همه ش نشون از یه پیشرفت مداوم و نسبتا سریع داره؛ پیشرفت فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و هنری. این جور وقتا یه جور احساس خوشحالی آمیخته با افتخار بهم دست می ده که نمی فهمم افتخارش از کجا می آد..!
با این سرعت، به نظرم اونا در مقابل ما عاقبت به خیر بشن.
پ.ن. یه روز دم مترو یه زوج(!) رو دیدم که دست یکیشون سه تار و دست یکی دیگه شون تنبک بود و توی صف تاکسی ایستاده بودن. وقتی با هم حرف زدن، فکر کردم احتمالا افغان باشن. کار شاقی نکرده بودن، ولی تو ذهنم بهشون آفرین گفتم.
پ.ن. البت این فقط مربوط به افغانستان نمی شه. توی نمایشگاه کتاب کلی آدم دیدم که با لباس محلی از جاهای مختلف ایران برای خرید کتاب کوبیده بودن و اومده بودن. حال کردم!
+
نگاشته شده به تاريخ چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388در ساعت 18:13 به دست آرش
|
عکسها
شمارنده