می دانم که وقت حضرات صرف امور ارزشمندتری از درس و نمره ی حقیر می شود،

ولی حضرات والا، از بنده ی کمترین این را بشنوید که می توانید کمی ظرفیتتان را بالا ببرید. گاهی باید برخی چیزها را حداقل به عنوان جبر اجتماع، اجتماعی که از صبح تا شام با آن مراوده و بده-بستان دارید، بپذیرید. بر فرض مثال اگر تمایل به تناول بستنی دارید، باید پولش را بپردازید و برای این، باید در اجتماع کار کنید. به عبارت دیگر، جامعه برای برخی چیزها (اگر نگوییم همه چیز) هزینه هایی تعیین می کندکه شما هم نمی توانید نادیده شان بگیرید. و خیلی وقتها این هزینه، انجام دادن کاری است. گرفتن نمره هم یکی از اینهاست.

گاهی هم جامعه روی شعور اعضایش حساب می کند. یعنی همه جا اعلام نمی کند که فلان کار، هزینه ی فلان چیز است و فهم این را به عهده ی  آن ها می گذارد.

در نهایت هم، اگر تا کنون این خبر را به استحضار نرسانده اند، از من بشنوید که آدمی مدتهاست که گروهی زندگی می کند. هر رفتار نسنجیده ی یک عضو، خواه ناخواه روی دیگر اعضا تاثیر دارد.

اگر مایه ی تکدر اوقات شریف شدم، عذرم این بود که  اعصابم خورد بود.

به درک . ببینیم چی مشه.